Sabır
Okul öncesi çocuklar yaşları gereği henüz sosyalleşmediklerinden, ben merkezlidirler ve paylaşmayı bilmezler. Aynı zamanda meraklı, araştırıcı, hayal güçleri kuvvetli ve sorgulayıcıdırlar. Durmaksızın konuşurlar. Çevrelerinde olup biten her şey onların dikkatini çeker. Onlar hakkında bıkıp usanmadan soru sorarlar. Cevapladığınız bir soruyu tekrar tekrar sorabilirler. Hareketlidirler, dikkatlerini uzun süre aynı nesne veya konu üzerine yoğunlaştıramazlar. İstediklerini ağlayarak veya huysuz davranışlar göstererek elde etmeye çalışırlar.

Zararı-faydayı bilmez, kırıp dökerler. Her yaş grubu bazı ortak özelliklere sahip olsa bile, hiçbir çocuk davranış ve olaylar karşısında gösterdiği tavır bakımından diğerlerine benzemez. Her çocuk farklı bir dünyadır. Bunun yanında, aynı çocuk aynı hâdise veya duruma farklı zamanlarda çok değişik şekillerde cevap verebilir. Henüz öğrenme safhasında olduklarından her şeyi denemeye kalkışırlar. Kesici eşyalar, cam malzemeler, kibrit veya ocakla oynamanın ne gibi zarar vereceğini düşünemezler. Yaptıkları denemelerle kendilerine, başkalarına veya eşyalara zarar verebilirler.

Düzgün yemek yeme, kendi başına tuvalet ihtiyacını görme, elini yüzünü temizleme, dişini fırçalama, elbise ve ayakkabılarını giyme gibi becerileri kazanmaları uzun zaman alabilir. Bunları öğrenmedikleri sürece başkalarının yardımına ihtiyaç duyarlar. Yapılmaması gerektiğini söylediğiniz şeyi gözünüzün içine bakarak yapabilirler.

Bu özelliklerinden dolayı, evde bir çocukla bile baş etmek zorken, sabırlı bir öğretmen on beş-yirmi çocuğa bakar ve aynı zamanda onlara nasıl davranacaklarını öğretir. Ama bu çok da kolay olmaz. O, yerine göre çocuk gibi düşünür. İstenmeyen davranışın sebebini, çocuğun bakış açısıyla ortaya çıkarmaya çalışır ve problemi çözmenin yollarını arar. Çocuğa, "Ağlama!", "Sus!", "Yapma!", "Otur!" gibi emir ve komutlar verme yerine, niçin susması ve yapmaması gerektiğini anlatır. "Bu küçüktür, anlamaz." demeden, onun anlayacağı şekilde konuşur, büyüklere yapılandan çok daha fazla dil döker ve onu iknâ eder. Sabırla bunu yapmak zorundadır; çünkü çocukların muhâkemesi ve algılaması büyüklerinki kadar kuvvetli ve pratik değildir.

Öğretmen, çocukta davranış değişikliği sağlamak için oyun içinde ona uygun roller verir. Bir arkadaşını sürekli döven çocuğa, onu koruma rolü verilirse çocuk bu rolün gereğini yapar. Böylece o hem oyun oynayıp zevk alır, hem de istenilen davranışı kazanır. Ama bu, tek oyunda olacak şey değildir. Öğretmen sabırla onu pekiştirmeye çalışır. Belki bunun için haftalar harcar.

Çocukları anlama, eğitme ve problemlerini çözmede aceleci olmamak ve büyük sabır göstermek gerekir. Tıpkı ağacın meyveye durması için toprağın hazırlanması, tohumun ekilmesi ve ondan sonra fidenin çimlenmesi beklendiği ve daha sonra fidenin bakımı, sulaması, gübrelemesi yapılıp yıllar sonra ağacın meyve vermesi gibi, çocuğun gelişimi de tedricîdir. Tedricîlik kaidesine uyulmadan çocukta hemen bir şeylerin değişmesini beklemek, aşırı su verilince tohumun çürümesi gibi, sadece çocukta ruhî, bedenî ve zihnî bozulmalara yol açar. Bundan dolayı anaokulu öğretmenliği aktif sabır isteyen bir iştir. Rûhen buna hazır olmayan kişiler bu işi yapamazlar.