Kediler ve İnsanlar' (13 Mart 2002) başlıklı yazımla istemeyerek, hatta farkında dahi olmadan hayvanseverleri kızdırmışım, üzmüşüm. Adanalı Doğayı ve Hayvanları Koruma Derneği üyeleri adına Nesrin Çıtırık hanımın deyişiyle 'hayal kırıklığına' uğratmışım. 

Söz konusu yazı, BBG evindeki kedinin ölümünün basında gereğinden fazla büyütülmesi ile başlayıp, banka soyguncularının ölümüne geçiyor, bir kısım medyanın kedi ölümlerini büyütürken, iki soyguncunun ölümünü küçültmeye çalıştığını ileri sürüyordu.

Bu arada bir genel yayın yönetmeninin de eski maliye bakanlarından birinden ana-avrat küfrederek kredi istediği eski bir olaydan söz ediyordu.

Sayın Çıtırık bu köşeye bütünüyle alamadığım çok uzun açıklamasında özetle:

'Bu yaptığınız elmayı, mangal kömürünü ve çikolatayı bir sepete koyup aynı cinsten maddeler olarak saymak kadar yanlış ve ilgisiz..' dedikten sonra, benim adını vermediğim genel yayın yönetmeninin adını kullanarak

'Yeni yetme sanatçıların durduk yerde Hülya Avşar'a sataşarak gündeme oturup şöhret olmaya çalışmalarına benziyor' ifadesiyle beni, mesleğimin son demlerinde yeni yetme sanatçılara benzetiyor.



Açıklama hakkına saygı gereği okurumun sözüne 'benzetmede hata olmaz' demekle yetineyim ve esas konuya geçeyim:

Sayın Çıtırık, elma, mangal kömürü ve çikolatanın bir arada sayılmasının mantıksızlığı konusunda haklı olmakla beraber, ne yazık ki, hayat bir matematik problemi değil!

Bazen ayrı ayrı şeyler aynı sepet içinde bir araya gelebiliyor. Elbette bakmasını ve görmesini bilenler için..

Örneğin benim yazımda sözü edilen konu 'kediler' değildi.

Benim asıl üzerinde durduğum, kediyi gösteren (başka bir deyişle 'kuşu gösteren') bir kısım medyanın malı nasıl götürdüğü idi.



O yüzden kediler, soyguncular ve telefon konuşmaları bir matematik probleminde toplanıp çıkarılamasalar bile, gerçek yaşamda bazen toplanıp, bazen çıkarılabiliyorlardı.

Nesrin Çıtırık hanım şunları yazıyor:

'Ölen minik kediyi gözardı eden zihniyet, emekli kuyruğunda ölen yaşlılarını da, köprüaltında soğuktan donan çocuklarını da, hastane kapılarında en sefil biçimde süründürülen insanları da, ucuz belediye ekmeği için sabahın saat beşlerinde büfelerin önünde birikmiş kalabalığı da gözardı eden zihniyettir.'

Keşke bu güzel satırlar aynı zamanda doğru olsalardı..

Çünkü sözü edilen olaylar basında asla gözardı edilmez. Minik kedi olayları da gözardı edilmemiş, tersine gereğinden fazla büyütülmüştür. Haberleri gereğinden fazla büyüterek halkın gözünü başka taraflara çevirenler, telefonla iş bitirirler.

Bu türden açıklamalar doğrusu beni de üzüyor ve hayal kırıklığına uğratıyor.

- Acaba anlaşılması bu kadar zor şeyler mi yazıyorum ben? duygusuna sevkediyor.

15 Mart 2002

Kaynak: Akşam